ΑΝ..

   Ήταν το δεύτερο καλοκαίρι που πηγαίναμε (μόνοι μας) διακοπές με την παρέα μου. Μετά τη Σκιάθο της πρώτης χρονιάς διαλέξαμε την Σαντορίνη.

  Πλοίο από τη Θεσσαλονίκη λοιπόν, υπήρχε ακόμα ακτοπλοϊκή σύνδεση της “συμπρωτεύουσας” με  Κυκλάδες και Δωδεκάνησα, και μετά από 20+ ώρες ταξιδιού φτάσαμε στο νησί.

  Το οποίο οφείλω να ομολογήσω, πως μου άφησε την χειρότερη εντύπωση μόλις φτάσαμε, (νομίζω και στους περισσότερους που δεν έχουν προηγούμενη “εικόνα” του λιμανιού, την ίδια εντύπωση αφήνει) αλλά τα πράγματα άλλαξαν άρδην. Αφού τακτοποιηθήκαμε, αρχίσαμε να γυρνάμε τα Φηρά για να γνωρίσουμε το νησί. 

   Φτάνοντας το βράδυ και γυρνώντας ακόμα, με κέντρο την πλατεία, εντοπίσαμε το “Tithora” γνωστό rock club του νησιού, άγνωστο σε εμάς. Έχω έναν κολλητό, ο οποίος πεθαίνει για παζάρια, κάθε είδους. Άρχισε λοιπόν να διαπραγματεύεται (αν φέρω 5 άτομα τι κερνάς? αν φέρω 10? κτλ) και αφού πήρε τις προσφορές έπρεπε να βρούμε κι άλλους για να γίνουμε μπούγιο.  Κάπου εκεί λοιπόν έγινε η πρώτη συνάντηση με την Κατερίνα, η οποία με  την παρέα της πήγαινε στο ίδιο μαγαζί. Με τα πολλά γίναμε ένα γκρούπ για να επωφεληθούμε της “προσφοράς” που είχε κλείσει ο κολλητός.

   Εγώ με την Κατερίνα έχω ενθουσιαστεί και δένοντας την μαζί μου με χειροπέδες, ένα αξεσουάρ που άγνωστοι λόγοι μας οδήγησαν νωρίτερα να το αγοράσουμε, καταφέρνω να δημιουργήσω “ειδύλλιο”.

   Μια υπέροχη εβδομάδα πέρασε και έφτασε η ώρα του αντίο. Εγώ Βορειοελλαδίτης, η Κατερίνα Νοτιοελλαδίτισσα  κινητά ίντερνετ κτλ δεν υπήρχαν και η μόνη επικοινωνία ήταν τα γράμματα (είχα ξαναπεί για αυτό http://ninespades.blogspot.gr/2010/06/blog-post.html ) και τα σταθερά τηλέφωνα (κυρίως καρτοτηλέφωνα)! Κάποιους μήνες κράτησε αυτό (μόνο μια φορά με αφορμή έναν γάμο, κατέβηκα Αθήνα και ξαναβρεθήκαμε) και σιγά σιγά έσβησε.

   Με την είσοδο του ίντερνετ  (Facebook κτλ) στη ζωή μου, προσπάθησα κάποια στιγμή να βρω “ίχνη” της αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Το σταθερό που είχα δεν ίσχυε και τα παράτησα.

  Η Κατερίνα είναι ένα μεγάλο ΑΝ. Αν ζούσαμε κοντά, αν ξαναβρισκόμασταν, αν, αν ..  

  Αν και δεν είναι άδεια η ζωή μου από έρωτες και πάθη, υποσυνείδητα αυτό το “αν” επανερχόταν  και με στοίχειωνε και κάποιες φορές με οδηγούσε σε λάθος κατεύθυνση. Λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου είπα να κάνω μια τελευταία(?) προσπάθεια να βρω την Κατερίνα και τσουπ, εμφανίζεται μπροστά μου το προφίλ της. Την αναγνώρισα αμέσως αν και περάσαν 19 χρόνια.

  Παντρεμένη εδώ και μερικά χρόνια και μητέρα ενός όμορφου μπόμπιρα, η Κατερίνα της καρδιάς μου δεν είναι πλέον ένα ΑΝ. Είναι η πιο όμορφη ανάμνηση μου ..