One way or another, όλα γίνονται..

   Παλιότερα  είχα αναφέρει, πως μετά την Αττική ο επόμενος επαγγελματικός σταθμός, ήθελα να είναι η Κρήτη.
   Ήρθαν έτσι λοιπόν τα πράγματα που βρίσκομαι για δουλειά, σε νησί, μεγάλο, που αρχίζει από Κ. Αλλά δεν είναι η Κρήτη! Βρίσκεται μερικά μίλια πιο ανατολικά.
   Κύπρος λοιπόν κυρίες και κύριοι . Για τους επόμενους μήνες θα περιφέρομαι στο ζεστό και φουλ στην υγρασία ( πολύ όμορφο κατά τα άλλα) νησί της Κύπρου.
   Αυτό για αρχή, σας χαιρετώ και αν είστε και εσείς εδώ στείλτε μήνυμα να βρεθούμε να με γυρίσετε , φιλιά από Γερμασόγεια Λεμεσού με ένα τραγουδάκι

προσωπική υπόθεση..

Το διάβασμα των μαθημάτων στη σχολή (προ πολλών ετών) με έκανε να καταλάβω πως αντιλαμβανόμουν  και μάθαινα καλύτερα  αυτά που διάβαζα, γράφοντας τα. Έτσι μου έγινε συνήθειο να γράφω και να ξαναγράφω οτιδήποτε  ήθελα να κατανοήσω. Άρχισα στην πορεία να το κάνω και με αυτά που σκεφτόμουν ή με απασχολούσαν, με μοναδικό σκοπό την “επικοινωνία” με εμένα.

  Όταν άρχισαν να μπαίνουν τα social media στην καθημερινότητα μου, προσπάθησα να ενσωματώσω αυτή τη συνήθεια, αλλά τα μέσα που γνώριζα τότε ( facebook, hi5, κοκ) δεν προσφερόταν για αυτόν το σκοπό.

  Κάποια στιγμή το 2009, από την Όλια γνώρισα τον “κόσμο” των blogs . Ουδέποτε θεώρησα πως είμαι συγγραφέας αλλά μου άρεσε να γράφω, έστω και με αυτή την απλοϊκή μορφή που το κάνω . Κυρίως για μένα αλλά και για την επικοινωνία με  άγνωστους. Στην ίδια λογική είναι και τα σχόλια που κάνω, απλοϊκά αλλά συνήθως αληθινά.
  Για κάποιους ίσως είναι βαρετά τα ποστ και τα σχόλια μου (ψιλό-αδιάφορο μου είναι) και αν και έχω βρει ιντερνετική επικοινωνία και σε άλλα μέσα π.χ. στο twitter, συνεχίζουν να με γοητεύουν τα blogs και ελπίζω να φτιάξει σύντομα η διάθεση μου και να διαβάσω αρκετές ιστορίες σας και να ταξιδέψω μ’ αυτές (εσείς που διαβάζω είστε συγγραφείς ρε)
  Και για καληνύχτα ένα τραγουδάκι που ακούω τώρα “ I can only give you anything”