Στην Ελευσίνα μια φορά....

Δυτική Αττική λοιπόν

Στα μέσα Σεπτεμβρίου είχα αρχίσει έντονα να προσπαθώ να κατέβω προς την πρωτεύουσα. Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια συνεργασίας έκανα το πρώτο βήμα, παραιτήθηκα από τη δουλειά που σαν τροχοπέδη με κρατούσε πίσω, έμεινα 4 μήνες άνεργος αλλά δεν σταμάτησα να το ψάχνω και λίγο πριν μαζέψω τα πράγματα μου από την Θεσσαλονίκη και γυρίσω σαν βρεγμένη (και αποτυχημένη) γάτα στην Πτολεμαΐδα ,να σου η πρόταση που παρακαλούσα: Φώτη, κατεβαίνεις Ελευσίνα για δουλειά?

Περιττό να σας πω ότι σε 10 μέρες είχα πακετάρει και είχα αναχωρήσει!!!

Πρόλαβα βέβαια τους 4 μήνες της ανεργίας να δεχτώ μια περιποιημένη χυλόπιτα από την Σ. την κοπέλα της προηγούμενης ανάρτησης!!!!

Επιστρέφω στο θέμα της δουλειάς, κάνω επιτέλους τη δουλειά που γουστάρω και είμαι καλός, πληρώνομαι καλά, έχω καλό κλίμα στη δουλειά, εκτιμούν τη δουλειά μου, δουλεύω μεν πολλές ώρες αλλά κατ' επιλογήν.

Και βέβαια υπάρχει ένα αλλά, το οποίο είναι το εξής η δουλειά μας παρέχει μεν σπίτι ΑΛΛΑ με συγκάτοικο, αλλά εγώ δεν αντέχω ούτε τον εαυτό μου πόσο μάλλον έναν άγνωστο (για τον οποίο έχω να σας πω , αλλά άλλη φορά)!

Αυτά για αρχή , και όσον αφορά την φώτο είναι το πρώτο σύνθημα σε τοίχο που συνάντησα στην Ελευσίνα το οποία βέβαια (όπως λέει η φίλη μου η Μαίρη) δείχνει καλύτερη στο στήθος του Pablo Garcia...!!!

Σας φιλώ.....!!!!