Αντίο ........

Μερικές φορές,χρειάζεται ένα μεγάλο ταρακούνημα για να σε κάνει να αντιληφθείς πως η ζωή είναι απίστευτα μικρή.
Μακάρι να μπορούσαμε να το δούμε χωρίς να χρειάζονται οι παράπλευρες απώλειες.
Μακάρι να ζούσαμε σα να ήταν η τελευταία μας μέρα και να εκφραζόμασταν και να αγαπούσαμε όπως νοιώθουμε και όχι όπως πρέπει.
Μακάρι να μην τα παρατούσαμε τόσο εύκολα,
εγώ δε θα τα παρατήσω, δε θα αποφύγω το πάθος μου γιατί δεν ξέρω και δε θέλω αλλιώς να αγαπώ.......

Αργοπεθαίνει


Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο "ι" αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Δε σ' αγαπώ σαν να 'σουν....

Δεν σ’αγαπάω σαν να ‘σουν αλατένιο ρόδο, τοπάζι
ή βέλος με γαρούφαλλα φωτιές γεμάτο,
μα σ’ αγαπώ όπως αγαπώ τα μαύρα πράγματα,
με τρόπο μυστικό, στη μέση μιας πυράς με ίσκιους.

Σ’αγαπώ σαν το φυτό που δεν ανθίζει καν,
πλην έχει μέσα του καταχωνιάσει όλο το ανθόφως
από τον έρωτά σου ζει μες στο κορμί μου εδώ
το γαύρο του άρωμα που βγήκε έξω από το μαύρο χώμα.

Σε αγαπώ χωρίς να ξέρω πως ή πόσο ή από πού
σε αγαπώ ευθέως, δίχως πρόβλημα ή ξιπασμούς
και σ’ αγαπώ έτσι, μιας κι εγώ δεν ξέρω αλλιώς να αγαπάω

Τον τρόπο αυτόν γνωρίζω, όπου ούτε είμαι ούτε είσαι,
μα σαν σου πιάνω να το χέρι, είναι δικό μου
και σαν τα μάτια σου σφαλούν, σε βλέπω στον ύπνο μου.

Pablo Neruda