Που είναι οι φίλοι μου?

Ήταν πριν από τέσσερα χρόνια όταν πήρα την απόφαση, να εγκαταλείψω την πόλη της Πτολεμαΐδας και να εγκατασταθώ στη Θεσσαλονίκη.
Έχοντας ζήσει τέσσερα χρόνια, αφότου τελείωσα τις σπουδές, στην Πτολεμαΐδα είχα πεισθεί πως αυτή η πόλη δε με γεμίζει πλέον. Δε είχα τη δυνατότητα να πηγαίνω σε εκθέσεις κάθε λογής , σε συναυλίες (πλην των "αρπακτών" από τις γνωστές φίρμες) σε πρεμιέρες ταινιών και άλλες παρόμοιες εκδηλώσεις. Δεν είχα τη δυνατότητα να ξεχνάω τα πάντα που με απασχολούσαν κάνοντας μια βόλτα στην παραλία. Τον Π.Α.Ο.Κ. δεν τον αναφέρω γιατί δεν έλειψε ποτέ από τη ζωή μου, ανεξάρτητα με το πού ζούσα.
Με σχετικά μεγάλη ευκολία λοιπόν, άφησα δουλειά, οικογένεια και φίλους και ήρθα στη Θεσσαλονίκη. Περνούσε ο καιρός και στην προσπάθεια να τα καταφέρω κυρίως με τη δουλειά, άρχισα να ξεχνάω τον πραγματικό λόγο που με έκανε να έρθω εδώ. Μέχρι που το Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους μπήκε ραδιοφωνικά στην καθημερινότητα μου η Dr. Olia, η οποία και μου υπενθύμισε και ενίσχυσε, εν αγνοία της, το λόγο για τον οποίο πάντα ήθελα να ζω στη Θεσσαλονίκη.
Άρχισα λοιπόν με μεγάλο ενθουσιασμό να αναπληρώνω το χαμένο έδαφος. Και όλα κυλούσαν όμορφα μέχρι σήμερα το βράδυ. Ξεκινώντας να πάω στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ, αφού τηλεφωνήθηκα με τον κολλητό, ο οποίος πλήρωσε τα καμώματα του καιρού την άρπαξε και δεν μπόρεσε να με ακολουθήσει, συνειδητοποίησα πως τόσο καιρό ο Πέτρος και η Ζωή ήταν οι δυο μόνοι φίλοι μου στη Θεσσαλονίκη και οι μόνοι δυο, που παρά τα αντίθετα γούστα τους με ακολουθούσαν σε συναυλίες , εκθέσεις, μαγαζιά και όπου αλλού πήγαινα (όταν δεν πήγαινα μόνος). Τόσο καιρό στη Θεσσαλονίκη γνώρισα κόσμο αλλά δεν έκανα φίλους. Φταίει η δική μου δυσκολία-ανικανότητα να κάνω φίλους, φταίει ότι τα άτομα της ηλικίας μου-33- έχουν ήδη τον κύκλο τους, τη ζωή τους, την οικογένεια τους , δεν ξέρω!
Αυτό που ξέρω με απόλυτη σιγουριά είναι ότι μου λείπουν οι φίλοι μου!!!!